Ahaztezina izatea

Iritsi da egun handia. Denbora luzez zain egon ondoren, gaur berriro hitzordua dugu historiarekin. Duela bost urte Sevillako zerua ukitu genuen, baina une ahaztezin hartan zerbait falta zen, ia garrantzitsuena, gure jendea. Hiri andaluziarra txuri-urdin kolorez beteta dago. Familia osoak, kuadrillak, lagunak, Anoetako bizilagunak, haurtzaroko ezagunak... Hegazkinez, trenez, karabanaz, autobusez, autoz eta baten bat bizikletaz.

Sentimendu errealistaz hitz egiten denean, askori haurtzarora eramaten gaitu, Atotxan edo Anoetan lehen aldi horretara gure aitekin, gure amamekin, aitonarekin edo amonarekin, munduko sentimendurik politena irakatsi diguten gure bizitzako pertsonekin. Lehen gola, gure Real maitearen aldeko lehen malkoa, lehen bidaia... La Cartujara maletan eramango ditugun bizipen asko, gureei bultzada gehigarri hori emango digutenak. Final bat, zureak, Reala, behar duzun guztia.

Ziur aski, kasu hauetan futbola gutxienekoa da, baina bera zerua ukitzea ahalbidetuko diguna. Matarazzok eta talde osoak irabazi dute beti zoriontsu izateko aukera. Eskuan dute. Ez dago ezer zoragarriagorik zure jendea zoriontsu egitea baino. Txuri-urdinak futbolarekin, letaginarekin eta sinestera gonbidatzen duen dinamikarekin datoz. Hori bai, bertsio paregabea eta ahaztezina eskaini beharko dute euforia olatu batean igota datorren talde bat mendean hartu ahal izateko.

Taldeak burua jarriko du, guk bihotza. Bizi dezagun zerbait historikoa. GUazen Reala!